Nadchodzące wydarzenia
terminarz dnia 14.11.2021
OFFO - IX Ogólnopolski Festiwal Fotografii Otworkowej

OFFO 2021 to dziewiąta edycja Ogólnopolskiego Festiwalu Fotografii Otworkowej organizowanego przez Grupę Trzymającą OFFO. Jest to impreza cykliczna (biennale), która nie ma odpowiednika w polskim środowisku fotograficznym, a znana jest także poza granicami kraju. OFFO jest Festiwalem gromadzącym twórców, którzy posługują się fotografią otworkową (pinhole photography).
W Miejskiej Bibliotece Publicznej w Bytomiu /Galeria Rotunda przy pl. Jana III Sobieskiego/ podczas festiwalu OFFO, swoją twórczość zaprezentuje aż trzech artystów z Polski, Czech i Francji:
Pavel Piňos - Czechy "Villa Tugendhat, Lensless";
Kuba Luboradzki - Polska/ Warszawa „Fregata i okolice”;
Georgii Vinogradow - Francja „Looking for a friend”.
Festiwal potrwa od 22 października do 30 listopada 2021 roku
OFFO - IX Ogólnopolski Festiwal Fotografii Otworkowej

OFFO 2021 to dziewiąta edycja Ogólnopolskiego Festiwalu Fotografii Otworkowej organizowanego przez Grupę Trzymającą OFFO. Jest to impreza cykliczna (biennale), która nie ma odpowiednika w polskim środowisku fotograficznym, a znana jest także poza granicami kraju. OFFO jest Festiwalem gromadzącym twórców, którzy posługują się fotografią otworkową (pinhole photography).
W Miejskiej Bibliotece Publicznej w Bytomiu /Galeria Rotunda przy pl. Jana III Sobieskiego/ podczas festiwalu OFFO, swoją twórczość zaprezentuje aż trzech artystów z Polski, Czech i Francji:
Pavel Piňos - Czechy "Villa Tugendhat, Lensless";
Kuba Luboradzki - Polska/ Warszawa „Fregata i okolice”;
Georgii Vinogradow - Francja „Looking for a friend”.
Festiwal potrwa od 22 października do 30 listopada 2021 roku
Aniołkowe Granie - akcja charytatywna promująca rodzicielstwo zastępcze
Akcja ma na celu propagowanie idei rodzicielstwa zastępczego wśród dzieci, młodzieży, rodziców i placówek edukacyjnych. Obejmuje m.in. takie działania jak seminarium, zbiórkę artykułów potrzebnych rodzinnym domom dziecka i koncert charytatywny.
Obchody Roku Stanisława Lema w Miejskiej Bibliotece Publicznej
Trwa Rok Stanisława Lema, jednego z najwybitniejszych pisarzy science-fiction, futurologa i filozofa. Z tej okazji Miejska Biblioteka Publiczna przygotowała dla czytelników w każdym wieku cykl wydarzeń nawiązujących do tematyki twórczości autora.
Wystawa Miejskiego konkursu plastycznego "Ulubiona dyscyplina sportowa"
Wystawa Miejskiego konkursu plastycznego "Ulubiona dyscyplina sportowa", która odbyła sie w ramach Olimpiady sportowej bytomskich świetlic szkolnych "Przez ruch do zdrowia". Organizatorem konkursu jest Stowarzyszenie Przyjazna Ósemka oraz Szkoła Podstawowa im. Józefa Lompy w Bytomiu. Patronat honorowy nad konkursem objęła Pedagogiczna Biblioteka Wojewódzka w Katowicach, Filia w Bytomiu. Konkurs współfinansowany został przez Wydział Kultury i Sportu Urzędu Miejskiego w Bytomiu.
LOWE Mobile Photo Trip 6 Bytom
Wydarzenie promujące fotografię i aktywną turystykę miejską
LOWE Mobile Photo Trip 6 Bytom
Wydarzenie promujące fotografię i aktywną turystykę miejską
Salon Poezji i Muzyki Anny Dymnej

Bytomski Salon Poezji i Muzyki Anny Dymnej to cykliczne, comiesięczne, niedzielne spotkania artystyczno-towarzyskie, odbywające się w Sali Koncertowej im. Adama Didura, podczas którego zaproszeni polscy aktorzy teatralni przy akompaniamencie muzycznym, prezentują poezję wybranych przez siebie poetów.
Wydarzenia
Miejsce: Bytom, Sala Koncertowa im. Adama Didura
Kup bilet
14 listopada o godz. 11:00 w ramach cyklu Salonu Poezji i Muzyki Anny Dymnej odbędzie się spotkanie dedykowane pamięci Tadeusza Kijonki. Doborem wierszy cenionego śląskiego poety i wieloletniego kierownika literackiego Opery Śląskiej zajęła się dr Edyta Antoniak-Kiedos, zaś przedstawi je aktorka Teatru Śląskiego w Katowicach - Anna Kadulska. Wydarzenie poprowadzi Jolanta Niestrój-Malisz - aktorka teatralna i filmowa związana na co dzień z Teatrem Nowym w Zabrzu. W programie nie zabranie akcentu muzycznego! W wykonaniu znakomitych artystów: Aleksandry Stokłosy i Macieja Komandery, którym akompaniować będzie przy fortepianie Larisa Czaban, usłyszymy arię Wiechny z opery „Magnus” Józefa Świdra oraz arię Cavaradossiego z opery „Tosca” Giacomo Pucciniego.
TADEUSZ KIJONKA (1936 – 2017). Urodzony w Radlinie na Ziemi Rybnickiej, poeta, publicysta, krytyk, autor utworów scenicznych, wydawca. Przez ponad 60 lat był czynnym dziennikarzem, autorem setek artykułów, reportaży, szkiców literackich, esejów, portretów biograficznych, felietonów i opracowań. Działacz społeczny na wielu polach śląskiego życia i organizator życia literackiego. Założyciel i prezes Górnośląskiego Towarzystwa Literackiego; w latach 1995 – 2013 – redaktor naczelny miesięcznika społeczno-kulturalnego „ŚLĄSK”. Rozległy jest również dorobek Tadeusza Kijonki związany z muzyką – obejmujący libretta operowe, teksty oratoriów i pieśni. Z Operą Śląską w Bytomiu związany był od roku 1967, który to teatr stanowił zawsze nader ważny obszar jego dokonań, zaś spośród licznych wydawnictw i publikacji, za wydawnictwo pomnikowe trzeba uznać wielką księgę „Pół wieku Opery Śląskiej” liczącą ponad 500 stron w formacie A3, edycję dokumentującą historię oraz całość dorobku tej sceny. Znaczne zasługi miał także od początku w roli kierownika literackiego w formowaniu planów i programów repertuarowych, w kontaktach z autorami i realizatorami oraz mediami. Często też pojawiał się przy ważniejszych okazjach na scenie i przed kurtyną. Jego nazwisko pojawiało się także na afiszach jako autora, zaś wiele tekstów librett było opracowanych przez niego. Pełnił też rolę doradcy artystycznego oraz konsultanta w wielu innych kwestiach organizacyjnych i kadrowych. Jego osobistym kontaktom Opera Śląska zawdzięczała niejedną korzystną decyzję i życzliwe stanowisko. Tu należałoby wspomnieć, że dzięki jego poselskiej interwencji i staraniom Ministerstwo Kultury dofinansowało dwa tournée Opery Śląskiej po Stanach Zjednoczonych i Kanadzie z „Halką” – a były to pierwsze wyprawy za wielką wodę polskiego teatru operowego. Za najważniejszy rozdział swych twórczych zainteresowań uważał poezję, która stanowiła zawsze rdzeń jego literackich aspiracji i wrażliwości artystycznej. Pierwsza książka – zbiór liryków „Witraże” (1959) ukazała się jeszcze w okresie studiów polonistycznych na UJ i otrzymała nagrodę kulturalną Rybnickiego Okręgu Węglowego). Za tomik wierszy „Rzeźba w czarnym drzewie” (1967, Wyd. „Śląsk”) Tadeusz Kijonka otrzymał po raz pierwszy przyznaną nagrodę im. Andrzeja Bursy. Kolejny zbiór wierszy „Kamień i dzwony” (1974, LSW, Warszawa) uzyskał dwie ogólnopolskie prestiżowe nagrody: im. Stanisława Piętaka i miesięcznika „Poezja” za książkę poetycką roku. Następnie m. in. wydał: poemat „Pod Akropolem” (Czytelnik, Warszawa,1979); tom liryków „Śnieg za śniegiem” (PIW, Warszawa, 1981); Wybór liryków pt. „Kijonka” w Bibliotece Poetów (LSW, Warszawa, 1982); tom wierszy „Czas zamarły” (zawierający ponad 70 utworów z okresu stanu wojennego, w tym poemat „Atlas losów” – Czytelnik, Warszawa, 1991); tom liryków „Echa” (Wyd. „Śląsk”, 1992); zbiór 5 poematów polskich „Labirynty” – (Katowice 1993); tom liryków miłosnych „Z mojego brzegu” (Katowice, 1995). Ostanie publikacje to obszerny wybór poezji „Czas, miejsca i słowa” (Katowice 2013), „44 sonety brynowskie” nominowane do finału Poetyckiej Nagrody Orfeusza za najlepszy tom wierszy 2014 r . oraz tom liryków „Słowo w słowo” (Mikołów 2015). Był laureatem licznych odznaczeń i nagród kulturalnych, w tym m. in. Nagród im. Karola Miarki, Wojciecha Korfantego, Medalu Zygmunta Glogera i Nagrody „Śląski Szmaragd”; Nagrody Marszałka Województwa Śląskiego w dziedzinie kultury, Złotej Odznaki Honorowej za zasługi dla Województwa Śląskiego oraz Nagrody Kulturalnej miasta Katowic i Bytomia „Muza 2002”; Śląskiej Loży Liderów, dorocznej Nagrody Towarzystwa Przyjaciół Śląska w Warszawie, Nagrody „Hanysa” oraz Pegaza Teatru Śląskiego. Tadeusz Kijonka został też uhonorowany za rozległą działalność społeczną m. in. Złotym Medalem Za Zasługi dla Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, Złotym Medalem Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej i Złotym Medalem Za Zasługi dla Uniwersytetu Śląskiego, Honorową Śląską Nagrodą Kulturalną Dolnej Saksonii, Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” oraz Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Był posłem na sejm dwu kadencji, a w plebiscycie „Gazety Wyborczej” znalazł się w gronie 100 najwybitniejszych Ślązaków XX wieku.
Salon Poezji i Muzyki powstał w Bytomiu z inicjatywy Anny Dymnej, która goszcząc w Operze Śląskiej w lutym 2006 roku /podczas charytatywnego koncertu poświęconego tragicznym wydarzeniom w hali Międzynarodowych Targów Katowickich w Chorzowie/ zobaczyła Salę Koncertową im. Adama Didura i zaproponowała, aby zrealizować dla bytomian cykliczne spotkania z poezją. Bytomski Salon jest jedną z filii Krakowskiego Salonu Poezji, który zaczął działać w styczniu 2002 roku w Teatrze im. J. Słowackiego w Krakowie. Krakowski Salon Poezji stał się szybko cenionym i lubianym wydarzeniem. Jego sukces przerósł najśmielsze oczekiwania organizatorów. Powstały Salony Poezji w Gdańsku, Tczewie, Tarnowie, Częstochowie, Opolu, Lublinie, Gliwicach. W Operze Śląskiej poetyckie spotkania odbywają się regularnie od dnia swej inauguracji tj. 1 października 2006 i niezmiennie cieszą się ogromną popularnością wśród naszych widzów.
Od września 2016 r. opiekunem artystycznym comiesięcznych spotkań jest Ewa Leśniak – związana ze sceną Teatru Śląskiego w Katowicach aktorka teatralna, filmowa i estradowa, Wiceprezes Związku Artystów Scen Polskich. Współpracuje także z Teatrem Polskim w Bielsku-Białej, Teatrem Zagłębia w Sosnowcu, Teatrem im. A. Mickiewicza w Łodzi i Teatrem Rozrywki w Chorzowie. W swoim dorobku ma około stu ról teatralnych i kilkanaście ról filmowych. Nagrodzona trzema Złotymi Maskami, oznaczona Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi i Srebrną Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” i Odznaką za zasługi dla woj. katowickiego. Zaangażowana w działalność edukacyjną i pedagogiczną związaną z przygotowaniem do egzaminów wstępnych do szkoły teatralnej i egzaminów eksternistycznych.
Ze względu na ograniczoną liczbę miejsc konieczna jest wcześniejsza rezerwacja wejściówek w kasie biletowej Opery tel. 32/3966815, 32/ 39 66 877 lub w Biurze Obsługi Widza, tel. 32 3966808 | 32 3966853.
Straszny dwór

libretto: Jan Chęciński
reżyseria i inscenizacja: Wiesław Ochman
opracowanie muzyczne, dyrygent: Tadeusz Kozłowski
kierownictwo muzyczne premiery: Tadeusz Serafin
scenografia i kostiumy: Jan Polewka
choreografia: Jarosław Świtała
kierownictwo chóru: Anna Tarnowska
współpraca muzyczna: Piotr Warzecha
asystenci reżysera: Maciej Komandera, Jarosław Świtała
kierownictwo baletu: Olga Kozimala-Kliś
asystentka choreografa: Bernadeta Maćkowiak
Opera w 4 aktach
Czas trwania:2 godz. 45 min. – 2 przerwy
Wydarzenia
Miejsce: Opole, Filharmonia Opolska
Dodatkowe informacje: wersja koncertowa
Miejsce: Opole, Filharmonia Opolska
Dodatkowe informacje: wersja koncertowa
Uroczysta premiera w Operze Śląskiej odbyła się z okazji jubileuszu 65.lecia istnienia bytomskiej sceny. Arcydzieło gatunku jedyne w swoim rodzaju. Opera stanowiąca niepowtarzalny stop wielu tonacji, a przy tym stylistycznie jednorodna. Skonstruowana świetnie z dramaturgicznym polotem, z nośną arcyzabawną intrygą opartą na podwójnych „ślubach kawalerskich”. Żywa akcja, wdzięk kameralnych scen i obrazów zbiorowych o walorach soczystych malowideł. I ta zmienność nastrojów – humor, dowcip, pastelowy liryzm i patos patriotycznych uniesień. Libretto Jana Chęcińskiego osnute na kanwie „Starych gawęd i obrazów” K. W. Wójcickiego okazało się wyjątkowo nośna konstrukcją opery. Pod względem muzycznym dzieło Moniuszki jest popisem inwencji melodycznej, pomysłowości harmonicznej i mistrzowskiej instrumentacji. Każda scena jest całością, każda postać ma swój popisowy numer; co aria to niezwykłego uroku piesni. Powstały po upadku powstania styczniowego „Ku pokrzepieniu serc”, opera okazała się poetycką syntezą polskości i staropolskiej kultury – jej tradycji, obrzędów, obyczajów, stroju i tańców.
AKT 1
ODSŁONA 1 (prolog).
Dwaj bracia, Stefan i Zbigniew, powracając do domu po zwycięskiej wyprawie wojennej, żegnają się ze swymi towarzyszami z pancernej chorągwi i składają „kawalerskie śluby” – postanawiają nie żenić się, aby w razie nowej potrzeby w każdej chwili być w gotowości na wezwanie Ojczyzny.
ODSŁONA 2.
Młodzi powracają pod dach rodzinny, radośnie witani przez domowników (tercet „Cichy domku modrzewiowy”). Raz jeszcze wznawiają swe „kawalerskie śluby”, lecz oto przybywa do nich stryjenka – Cześnikowa, która zamyśla swatać ich z dwiema protegowanymi przez siebie panienkami (arietta „Z tej strony Powiśla”). Usłyszawszy zaś, że młodzieńcy niebawem wybierają się w odwiedziny do starego przyjaciela ich rodzica, Miecznika z Kalinowa, niepokoi się nie na żarty. Wszak Miecznik ma dwie piękne córki! Nuż się młodzi pokochają i z matrymonialnych projektów Cześnikowej nic nie wyjdzie? Usiłuje więc odwieść ich od zamiaru podróży, mówiąc, iż dwór w Kalinowie jest przeklęty i kto tam jedzie – zginąć może. Młodzi rycerze jednak ze śmiechem przyjmują jej słowa i ruszają w drogę.
AKT 2
Sielską atmosferę starego szlacheckiego dworu w Kalinowie maluje pełen wdzięku chór zebranych przy kominku dziewcząt („Spod igieł kwiaty rosną”). Jest właśnie wigilia Nowego Roku – najodpowiedniejsza pora do wróżb. Dziewczęta przygotowują niezbędne akcesoria, zaś jedna z córek Miecznika, Jadwiga, w pełnej liryzmu dumce („Biegnie słuchać w lasy, knieje”) daje wyraz swym dziewczęcym marzeniom. Leje się wosk, zarysowują się kształty jakichś przyłbic i szyszaków, choć palestrant Damazy, sfrancuzialy elegant ubiegający się o rękę jednej z miecznikówien, skłonny byłby widzieć tam frak lub perukę. Na nic jednak konkury Damazego, bo oto Miecznik oświadcza mu jasno, jakich mężów pragnie dla swych córek; charakteryzując przyszłych zięciów, kreśli Miecznik idealny obraz Polaka, obywatela, rycerza i patrioty (aria polonez „Kto z mych dziewek, serce której”). Przybywa Cześnikowa, która w obawie, by w młodych sercach zbyt rychło nie zbudziły się uczucia, oczernia bratanków, twierdząc, że są oni nader trwożliwi i zabobonni „istne dwie niewiasty”. Lecz oto z gwarem i hałasem powraca z polowania myśliwska drużyna, której uczestnicy, a zwłaszcza stary klucznik Skołuba, spierają się zawzięcie o to, czyj celny strzał powalił potężnego odyńca. Okazuje się, że ugodzili go tak trafnie dwaj młodzi szlachcice, którzy jadąc bryką w stronę Kalinowa, wpadli przypadkiem na teren polowania. To Stefan i Zbigniew; oni też po chwili, wraz z niedostępnym Maciejem, zjawiają się we dworze Miecznika, serdecznie przezeń witani. Hanna i Jadwiga, usłyszawszy, co mówi o obu młodzieńcach Cześnikowa, postanawiają niewinnie zadrwić z gości i nastraszyć ich nocą, udając duchy prababek. By ośmieszyć prawdopodobmych rywali, na podobny pomysł wpadł i Damazy. Sekunduje mu Skołuba, któremu nie w smak poszło, iż młodzieńcy uprzedzili go w strzale do dzika.
AKT 3
Gościom przygotowano nocleg w wieży zamkowej. Skołuba sugestywnie opisuje lękliwemu Maciejowi niesamowite zjawiska, jakie się tu rzekomo nocą wydarzają (aria „Ten zegar stary”). Istotnie, wnet po wyjściu Skołuby wiszące na ścianie portrety prababek Miecznika zaczynają się poruszać, za jednym bowiem ukryła się Hanna – za drugim Jadwiga. Przerażony Maciej zrywa się do ucieczki; Stefan i Zbigniew, którym przygotowano nocleg w sąsiedniej komnacie, śmieją się z jego zabobonnych obaw. W końcu Zbigniew zabiera Macieja do swego pokoju, a Stefan pozostaje w narożnej komnacie z zegarem i portretami. Słodkie marzenia opanowują jego duszę i spędzają sen z powiek. Marzą mu się błękitne oczy Hanny, z kolei znów melodia starego kuranta, którego mechanizm uruchomi ukryty w zegarze Damazy, zwraca myśli Stefana ku nieżyjącym już ojcu i matce (aria „Cisza dokoła”). Pojawia się Zbigniew, kórego też sen się nie ima, i on bowiem zdążył już zakochać się w Jadwidze. Daremnie obaj bracia nawzajem przypominają sobie swoje „kawalerskie śluby”, nie wiedząc, że przysłuchują się im skryte za obrazami obie panny (kwartet „Ni boleści, ni rozkoszy”). Po chwili jednak spostrzegają jakiś ruch za obrazami na galerii i na pół źli, na wpół rozbawieni wybiegają na poszukiwanie sprawców tych figlów, na straży zaś w komnacie zostawiają Macieja. Starowina zapada w drzemkę, a Damazy uznaje tę chwilę za najodpowiedniejszą, aby po cichu wymknąć się z zegara. Jednak Maciej budzi się i dzwoniąc wprawdzie zębami ze strachu, przyłapuje nocnego gościa. Stefan i Zbigniew powracają i przekonani, że Damazy chciał z nich zadrwić, żądają od niego satysfakcji. Aby ocalić swą skórę, Damazy odpowiada, że skorzystał z obecności młodych rycerzy, aby zbadać prawdziwość legendy głoszącej, że na kalinowskim dworze ciąży klątwa za popełnione w nim niegdyś haniebne czyny, czego jakoby dowodem ma być nazwa „straszny dwór”. Wybieg Damazego udaje się podwójnie, gdyż Stefan i Zbigniew, usłyszawszy jego opowieść, nie tylko zapominają o ukaraniu go, ale postanawiają natychmiast opuścić dwór Miecznika.
AKT 4
Bracia oznajmiają o swym postanowieniu wyjazdu, nie chcąc jednak podać powodów tej nagiej decyzji. Zirytowany Miecznik zaczyna już podejrzewać ich o tchórzostwo, czym oburzony Maciej powtarza mu opowiadanie Damazego. Postanawia więc Miecznik sam opowiedzieć młodzieńcom prawdę o „strasznym dworze”. Przeszkadza mu jednak nadjeżdżający z szumem i wrzaskiem kulig, w którym też znajduje się przebrany Damazy. Pytany surowo przez Miecznika, czemu ośmielił się rzucić kalumnię na jego dom, wykręca się jak może, twierdząc, że kierowała nim miłość do jednej z córek Miecznika – tu jednak groźna postawa Stefana i Zbigniewa nie pozwalają mu wymienić imienia Hanny, ani Jadwigi. W końcu, ośmieszony, musi uchodzić, a Miecznik opowiada historię swojego pradziada, który miał dziewięć córek tak pięknych, że każdy zajeżdżający do Kalinowa młodzieniec z miejsca oświadczał się o rękę którejś z nich, a wówczas zazdrosne matki podrastających panien z sąsiednich majątków nazwały Kalinów „strasznym dworem”. Teraz więc Stefan i Zbigniew przepraszają Miecznika za swe podejrzenia i proszą, aby chciał uznać ich za zięciów, a wzruszony Miecznik błogosławi obie zakochane pary.
/Streszczenie libretta wg „Przewodnika operowego” Józefa Kańskiego/
Obsada
Soliści, Chór i Orkiestra Opery Śląskiej pod dyrekcją Macieja Tomasiewicza
HANNA
Ruslana Koval
JADWIGA
Anna Borucka
STEFAN
Dominik Sutowicz
ZBIGNIEW
Zbigniew Wunsch
MIECZNIK
Stanislav Kuflyuk
CZEŚNIKOWA
Aleksandra Stokłosa
DAMAZY
Adam Sobierajski
MACIEJ
Stanisław Duda
SKOŁUBA
Bogdan Kurowski
GRZEŚ
Piotr Rachocki
STARA NIEWIASTA
Jolanta Wyszkowska
MARTA
Iwona Noszczyk
Soliści, Chór i Orkiestra Opery Śląskiej pod dyrekcją Macieja Tomasiewicza
HANNA
Ruslana Koval
JADWIGA
Anna Borucka
STEFAN
Dominik Sutowicz
ZBIGNIEW
Zbigniew Wunsch
MIECZNIK
Stanislav Kuflyuk
CZEŚNIKOWA
Aleksandra Stokłosa
DAMAZY
Adam Sobierajski
MACIEJ
Stanisław Duda
SKOŁUBA
Bogdan Kurowski
GRZEŚ
Piotr Rachocki
STARA NIEWIASTA
Jolanta Wyszkowska
MARTA
Iwona Noszczyk
BCKino: Penguin Bloom: Niesamowita historia Sam Bloom

12-18.11.2021 godz. 19.15
„Penguin Bloom: Niesamowita historia Sam Bloom” – dramat Australia/USA, 2020; reż.: Glendyn Ivin; obsada: Naomi Watts, Andrew Lincoln, Jacki Weaver; czas trwania: 95 min. (M2 Films - Kinoplex-Silesia)
Podczas wakacji w Tajlandii, Sam ulega nieszczęśliwemu wypadkowi, który na zawsze zmieni jej życie. Podnosząca na duchu opowieść o niesamowitej kobiecie oraz o sile i nadziei na największych życiowych zakrętach.
Propaganda, Ucielśnienie, spektakl Teatreu Rozbark
