Choose language:

Witamy na stronach internetowych miasta Bytom
19 października 2017, Piotra, Michala, Ziemowita

Mapa miasta Kontakt Dla mediów Druki Związek Subregionu Centralnego

Przewodniki turystyczne online

Wszystkim, którzy wybierają się na wycieczkę po Bytomiu, polecamy popularne przewodniki turystyczne. Znajdziesz w nich nie tylko informacje o atrakcjach, ale także gotowe propozycje spacerów, ścieżki dydaktyczne, ścieżki spacerowe, trasy turystyczne piesze i rowerowe. 

Północna część śródmieścia

Północna część śródmieścia Data publikacji: 14 stycznia 2014




Tradycyjnie spod Biura Promocji Bytomia (Rynek 7), ruszamy w kierunku kościoła Wniebowzięcia NMP ( trasa 1.), skręcamy w prawo w ul. Strażacką ( trasa 4.), a następnie w prawo – w ul. Piłsudskiego. Na skraju pl. Jana III Sobieskiego ( trasa 3.) skręcamy w lewo w ul. Żołnierza Polskiego. Mijamy z prawej strony gmachu Technikum Mechaniczno-Samochodowego (trasa 3.), naprzeciw którego pod nr 13 znajduje się siedziba bytomskiego Oddziału PTTK. Przekraczamy ul. Żeromskiego i przecinamy w poprzek pl. Akademicki.

Ten owalny plac powstał w wyniku nowego planu zabudowy Bytomia z 1907 r. Od północy zamyka go dominujący budynek Wydziału Stomatologii Śląskiego Uniwersytetu Medycznego. Ekspresjonistyczny gmach zbudowano w 1925 r. jako siedzibę prezydium policji. Po II wojnie mieścił m.in. Bytomskie Zjednoczenie Przemysłu Węglowego.

Środek placu zajmuje skwer z fontanną z 1947 r. (proj. Józef Sawicki i Tadeusz Sadowski), a wschodnią pierzeję tworzy zharmonizowana z architekturą gmachu Uniwersytetu funkcjonalistyczno-ekspresjonistyczna zabudowa mieszkaniowa z lat 20.XX w., zaś zachodnią – modernistyczna zabudowa z ok. 1910 r.

Pod przewiązką łączącą budynek uczelni z pierzeją placu wychodzimy na ul. Prusa. Skręcamy w lewo i kierujemy się ku ul. Mickiewicza o zwartej zabudowie z początku XX w. Po kilku minutach dochodzimy do ul. Powstańców Śląskich.

Po prawej stronie wznosi się budynek Zespołu Szkół Ogólnokształcących Nr 3 (dawnej Gutenbergschule), przestronny, funkcjonalistyczny gmach z 1932 r. (proj. H. Hettler). W okresie międzywojennym w szkole tej ćwiczyli studenci pobliskiej Akademii Pedagogicznej.

Skręcamy w lewo w ul. Powstańców Śląskich. Za skrzyżowaniem z ul. Oświęcimską widoczna jest ponad 44-metrowa wieża wodna z 1935 r. Przy jej budowie, ze względu na występujące w Bytomiu ruchy górotworu (popularne „tąpnięcia”), zastosowano nowatorskie rozwiązanie – przegubowe łączenie szkieletu wieży. Wieża posiada zbiornik wody o średnicy 14 m i pojemności 1000 m3

Nieco dalej, również po prawej stronie rozciąga się zespół budynków Państwowych Szkół Budownictwa, przedwojennej Akademii Pedagogicznej. Eklektyczny budynek główny zbudowano w 1911 r. dla seminarium dla nauczycielek. W 1930 r. umieszczono w nim Akademię Pedagogiczną (od 1934 r. Wyższa Szkoła Nauczycielska), która była drugą na Górnym Śląsku (po Akademii Rolniczej w Prószkowie) i pierwszą w Bytomiu uczelnią wyższą. W l. 1930-38 istniał na niej Wydział Polski, kształcący przyszłych nauczycieli polskich szkół mniejszościowych w Niemczech. Na potrzeby Akademii w l. 1935-36 rozbudowano kompleks o frontowe skrzydło w stylu funkcjonalizmu (proj. Kattendidt). Po przejściu frontu w 1945 r. był tu radziecki szpital wojskowy, a od 1946 – szkoły budowlane

Idziemy nadal ul. Powstańców Śląskich. Po prawej – cmentarz katolicki założony w 1897 r., do którego prowadzi monumentalna brama. Cmentarz powstał na skutek przepełnienia cmentarza "Mater Dolorosa" przy ul. Piekarskiej (? trasa 4.)). Początkowo chowano tu głównie uboższych bytomian. W latach I wojny światowej spoczęło tu - niezależnie od wyznania - prawie 1200 jeńców wojennych armii państw Ententy (głównie Rosjan). Na pomniejszonej obecnie kwaterze zachował się niekompletny pomnik, wystawiony przez dowództwo rozjemczych wojsk francuskich w roku 1921. Z cmentarzem katolickim sąsiaduje cmentarz ewangelicki, który powstał w l. 1893-97 na ówczesnych peryferiach Bytomia, zastępując przepełniony cmentarz ewangelicki w narożniku ul. Kolejowej i Wrocławskiej (? trasa 4.). Cmentarz, użytkowany po II wojnie światowej w niewielkim stopniu na skutek znacznego zmniejszenia się liczby ewangelików w mieście, zachował wiele nagrobków z pierwszej połowy XX w. Na jego teren można wejść furtką obok domu zarządu, stojącego na rogu ulic Powstańców Śląskich i Piekarskiej.

Dochodzimy do skrzyżowania z ul. Piekarską. Za nią, po prawej stronie widnieje funkcjonalistyczny Dom Pogrzebowy z l. 1933-1934 (obecnie Śląski Zakład Pogrzebowy Firma Walicki). Skręcamy w lewo w ul. Woźniaka, zabudowaną funkcjonalistyczną zabudową mieszkaniową z lat międzywojennych, a następnie w lewo – w ul. Akacjową. Mijamy powstałe w latach dwudziestych XX w. jednopiętrowe domki, stojące wzdłuż ulicy lub otaczające kameralne podwórza-ogrody. Ulica Akacjowa wyprowadza nas na skwer. Skręcamy w lewo w al. Marka i po chwili w prawo w ul. Grottgera. Przekraczamy ul. Piekarską, ul. Rudzkiego i Chełmońskiego i dochodzimy do ul. Czarneckiego. Tu, wśród willowej zabudowy, wznosi się kościół Św. Barbary. Kościół postawiono w l. 1928-1931 wg proj. A. Kicktona, z cegły na szkielecie żelbetowym, w stylu nowoczesnego funkcjonalizmu z elementami neobaroku. We wnętrzu zachował się ołtarz główny autorstwa Schreinera i Droga Krzyżowa proj. A. Figela z Monachium. W dolnej kondygnacji od 1973 r. funkcjonuje sala akademicka. Niestety, w kościele nie zachowała się pierwotna polichromia ani większość oryginalnych witraży.

Ul. Czarnieckiego dochodzimy do pl. Słowiańskiego. Jego środek zajmuje skwer z placem zabaw (w l. 1925-45 w tym miejscu stał pomnik Selbstschutzu, militarnej organizacji walczącej przeciwko powstańcom śląskim, zaś do 2009 – rzeźba „Żagiel”, autorstwa J. Sawickiego i H. Fudali), zaś otacza go secesyjno-modernistyczna zabudowa z ok. 1910 r. Z placu idziemy ul. Chrobrego (na przedłużeniu ul. Czarnieckiego), mijamy z prawej park szpitalny i zabudowania Szpitala Specjalistycznego Nr 1 z 1890 r. Po lewej towarzyszy nam ciekawa jednolita zabudowa secesyjna i secesyjno-modernistyczna z ok.1904 r.

Przecinamy ul. Żeromskiego. Z prawej strony mijamy nowoczesny gmach Zespołu Szkół Gastronomiczno-Hotelarskich, za którym stoi neogotycki budynek Szkoły Podstawowej Nr 24, wzniesiony ok. 1890 r. jako szpital garnizonowy. Za skrzyżowaniem z ul. Smolenia mijamy kolejny budynek szkolny (SP Nr 4) z 1896 r. Z lewej strony ul. Chrobrego towarzyszy nam historyzująca zabudowa z końca XIX w. Na skrzyżowaniu z ul. Piłsudskiego kierujemy się na wprost – w ul. Webera. Po lewej stronie mijamy modernistyczny budynek Zespołu Szkół Ekonomicznych z 1924 r.

W okresie międzywojennym mieściły się tu m. in. Miejska Szkoła Zawodów Rzemieślniczych oraz Miejska Średnia Szkoła Handlowa. Tę funkcję – pod różnymi nazwami – szkoła pełni do dnia dzisiejszego. Ozdobą tego modernistycznego gmachu są umieszczone nad wejściem ekspresjonistyczne rzeźby przedstawiające ucznia i uczennicę, autorstwa bytomskiego rzeźbiarza Thomasa Myrtka.

Skręcamy w lewo w ul. Murarską i po chwili w prawo w ul. ks. Koziołka, która obok kościoła Wniebowzięcia NMP wyprowadza nas na Rynek, gdzie kończymy wycieczkę.

Zdjęcia: Fot. Foto-Loto

Nasz serwis używa informacji zapisanych za pomocą cookies w celach statystycznych oraz w celu dostosowania serwisu do indywidualnych potrzeb użytkowników.
W przeglądarce internetowej możesz zmienić ustawienia dotyczące cookies. Dowiedz się więcej na stronie polityka prywatności.