MIASTO

Kościół p.w. Najświętszego Serca Pana Jezusa

Inwestorem budynku sali i restauracji był, związany z ruchem socjalistycznym, klub sportowy Towarzystwo Gimnastyczne „Naprzód". Teren, na którym stanęła budowla nazywany był Südfeld (Pole Południowe) i stanowił część terenu Kleinfeld (Małe Pole) od średniowiecza należącego do Bytomia. Z powodu długów klubu dwa lata później zabudowania wylicytował proboszcz parafii św. Trójcy w Bytomiu, ksiądz August Schwierk.

Wiązało się to z jego planami założenia placówki duszpasterskiej w tym rejonie Bytomia. W tym samym roku zaproponował tę halę jezuitom, którzy przybyli z Kolonii i osiedlili się w Bytomiu, a od 1928 roku rozpoczęli oficjalnie pracę duszpasterską. Początkowo kościół nie miał wieży ani dzwonu, wewnątrz znajdowały się trzy ołtarze: główny i dwa boczne. W tym samym roku powstał także projekt, według którego gmach miał zostać przebudowany, a obok niego miała stanąć wieża przylegająca do budynku, ale dopiero 4 lata później magistrat wydał zezwolenie na budowę dzwonnicy na budynku kościoła.

Wewnątrz dzwonnicy znalazły się trzy dzwony westfalskiej produkcji. W 1936 roku kościelne okna zostały ozdobione witrażami, a rok później zamontowane zostały organy, które podczas wojny skonfiskowane zostały na cele wojskowe. Gdy Bytom został przejęty przez władze polskie kościół poddano rewizji i splądrowano. W 1956 roku z Bytomia wyjechali ostatni, przybyli jeszcze przed wojną, jezuici.

Tekst na podstawie książki „Zabytki Bytomia", pod. red. Jana Drabiny, str. 235

powrót       drukuj