MIASTO

W 1961 roku zamieniłam Wrocław na Bytom, do którego przyjechałam „za mężem”. Bytom zauroczył mnie pięknem architektury z okresu fin de sičcle’u. Do dziś jednym z tematów mojego malarstwa są imponujące bogactwem wystroju, niekiedy wykończone wysmukłymi wieżyczkami, kamienice secesyjne czy regionalne „romantyczne” familoki.

W Bytomiu mieszkam, kultywuję tradycje rodzinne, pracuję. Z Bytomia pochodzi mój mąż, który z łezką w oku wspomina Bobrek, w którym się wychował.

Bytom to dla mnie miasto, w którym zdobyłam się na odwagę, by marzyć, a potem stanąć do ciężkiej pracy i walki, by te marzenia zrealizować. Kiedy myślę o Bytomiu, to myślę przede wszystkim o wielu konkursach wokalnych, w których brałam udział.

Bytom jest miastem, z którym ponad 40 lat temu związałem się zawodowo. I choć nigdy tu nie zamieszkałem, to stał się on nieodłączną częścią mojego życia. Wybrałem to właśnie miasto ze względu na pomyślną współpracę władz miasta ze służbą zdrowia.

Dla mnie Bytom równa się koszykówka. Urodziłem się w Piekarach Śląskich, ale wpływ na to, kim jestem, wywarł przede wszystkim parkiet hali przy Kosynierów, a wcześniej treningi w Szkole Podstawowej nr 13.

Bytom to piękne miasto, jego kamienice urzekają mieszkańców i przyjezdnych. Szkoda, że ich stan budzi wiele wątpliwości. Sądzę, że prywatyzacja rozwiązałaby wiele problemów. Opera Śląska, Śląski Teatr Tańca, Galeria Kronika, BCK, Stalowe Anioły i wiele innych to obecna wizytówka miasta.

Jestem rodowitym bytomianinem, tu się urodziłem i wychowałem. Moje dzieciństwo i wczesna młodość to przede wszystkim lodowisko i szkoła na terenie zwanym kiedyś Kleinfeld.

Kiedy miałem 10-11 lat, jeździliśmy na rowerach do Bytomia, Piekar Śląskich, nawet do Radzionkowa i Tarnowskich Gór. Urządzaliśmy sobie też czasem wyścigi! Całe dzieciństwo i młodość spędziłem bowiem w sąsiednim Chorzowie.

Zawsze chciałam mieszkać w Bytomiu. Tym, którzy łapią się za głowę, słysząc to, mówię, że Bytom bogaty jest przede wszystkim w ludzi. Kilka lat temu poznałam ludzi mieszkających tutaj, a potem stopniowo zaczęłam poznawać samo miasto i zakochałam się w nim.

Bytom pozostawia wrażenie miasta pokaleczonego: w sensie architektonicznym, ale i mentalnym. Jednocześnie, jak każde miejsce naznaczone traumami, stanowi fascynujący obszar badań, analiz, konstruowania utopii.