MIASTO

Budynek, który stoi na rogu obecnych ulic Pułaskiego, Curie-Skłodowskiej, a dawniej Holteistraβe i Koernerstraβe, powstał w całości w ciągu zaledwie roku od lipca 1924 do lipca 1925. Początkowo miał on spełniać funkcje rekreacyjne i wypoczynkowe. Według projektu oprócz dwóch sal umiejscowionych w górnej części budynku, w piwnicach planowano umieścić kręgielnię.

Okazała kamienica na rogu ulic Dworcowej i Moniuszki początkowo należała do Karola Nowaka, który wywodził się ze znanej bytomskiej rodziny kupieckiej. Pochodzący z Bytomia mistrz budowlany, Franz Sotzik, w 1905 roku przebudował ten budynek według własnego projektu w stylu secesji.

Znajdował się przy Langestrasse 38, obecnie Józefczaka. Znajdował się w książce adresowej już w 1876 roku. Należał do Skrocha i nazwa Hotel Skrocha przylgnęła do niego już na stałe. Na przełomie wieku budynek hotelowy został przebudowany.

W XIX wieku w Bytomiu, jak i w wielu okolicznych miastach instytucja różnego rodzaju bractw cieszyła się niezwykłym powodzeniem. Poza Bractwem Kurkowym w granicach wielkomiejskiego ośrodka mieściła się także siedziba Bractwa Strzeleckiego.

Najsławniejszą z bytomskich niepublicznych szkół muzycznych było Konserwatorium Thomasa Cieplika. Rozpoczęło ono swoją działalność w 1910 roku i mieściło się w połączonych kamienicach 10 i 11 przy Bahnhofstraβe (obecnie Dworcowa 21 i 23).

Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego powstał w latach 1935 – 1937 z inicjatywy proboszcza kościoła Świętej Trójcy, księdza Augusta Schwierka. Budowa nowej świątyni w tym czasie była koniecznością, ponieważ po likwidacji kolei prawoodrzańskiej północna część miasta należąca do parafii Św. Trójcy była zaczęła się bardzo dynamicznie rozwijać.

Otwarcie w 1867 roku w Bytomiu męskiego Gimnazjum Humanistycznego nie rozwiązało problemu braku średniej szkoły dla dziewcząt w mieście. Z inicjatywy ks. J. Szafranka powstała więc w 1869 roku Średnia Katolicka Szkoła Żeńska (Höhere Katholische Töchterschule).

Po podziale Górnego Śląska w 1922 roku Bytom, który pozostał w Niemczech, otoczony był z trzech stron polską granicą państwową. Przygraniczny Bytom dla Republiki Weimarskiej, a potem Trzeciej Rzeszy był swoistym oknem wystawowym, które miało wywierać propagandowy wpływ na ludność terenów przyłączonych do Polski.

Köenigeches Hygienishes Institut – taką nazwę pierwotnie nosił budynek SANEPIDU u zbiegu ulic Moniuszki i K. Miarki. Wschodnia część budynku została wzniesiona w latach 1902-1906 w stylu modernistycznym.

Pierwsze informacje o szpitalu można odnaleźć w monografii Bytomia z1925 roku. Mowa w niej o tym, iż znajdował się on w małym domku, posiadał zaledwie kilka łóżek, a pacjentami zajmował się jeden lekarz.