MIASTO

Najcenniejszym fragmentem Bytomia jest zachowany do dziś układ urbanistyczny miasta średniowiecznego. Jest typowy dla ówczesnych miast europejskich, lokowanych na prawie niemieckim.

Położone na uboczu dzisiejszego miasta niepozorne wzgórze jest świadkiem najstarszych dziejów Bytomia.

Główna świątynia miasta, według tradycji zapisanej w XVI-wiecznej kronice, ufundowana została w roku 1231. Dzisiejszy kształt kościoła jest rezultatem wielkiej neogotyckiej rozbudowy, przeprowadzonej w połowie XIX wieku przez słynnego proboszcza Józefa Szafranka.

Niewielka świątynia w kształcie ośmioboku, przykryta namiotowym dachem z sygnaturką, stoi przy ulicy Krakowskiej, tuż za dawną bramą Krakowską.

Monumentalna neogotycka świątynia ze strzelistą wieżą, nawiązująca do późnego gotyku francuskiego, wzniesiona została w latach osiemdziesiątych XIX wieku według projektu bytomskiego budowniczego Paula Jackischa, autora wielu kościołów górnośląskich.

Kościół wzniesiono prawdopodobnie ok. 1258 - 1268 r. Była to świątynia franciszkańska, pierwotnie nosiła wezwanie Św. Mikołaja.

Obecna świątynia parafialna przyłączonej przed wojną do Bytomia wsi Rozbark stoi na wzgórzu świętego Jacka, gdzie - według legendy - miał On głosić kazania do miejscowej ludności.

Kościół parafialny św. Barbary, położony w pobliżu placu Słowiańskiego, na północ od centrum miasta, jest interesującym przykładem architektury sakralnej okresu międzywojennego.

Jest najważniejszą nekropolią miasta, tu znajdują się groby wybitnych bytomian oraz najcenniejsze zabytki sepulkralne Bytomia.

Stary cmentarz bytomskiej gminy żydowskiej położony był na wałach miejskich przy obecnej ulicy Piastów Bytomskich. Nowy założono przy ulicy Piekarskiej w 1870 roku, naprzeciw cmentarz katolickiego "Mater Dolorosa".