MIASTO

Założony w 1870 r. jako park krajobrazowo-rekreacyjny. Był głównym terenem wypoczynkowym Bytomia. W jego wschodniej części znajdowała się niegdyś Łaźnia Miejska, w jej miejscu postawiono w 1930 r. istniejący do dziś funkcjonalistyczny Zakład Kąpielowy zaprojektowany przez C. Schmidta.

Założony w połowie XIX wieku przez hrabiego Hansa Ulricha Schaffgotscha jako park prywatny. Rozciąga się między Szombierkami, Bobrkiem i Orzegowem i zajmuje 18,1 ha.

Miechowicki park ludowy był dawnym przypałacowym ogrodem leśnym, który rozciągał się wokół zamku Tiele-Wincklerów.

Podstawowym składnikiem zabudowy mieszkalnej śródmieścia Bytomia są mieszczańskie kamienice, przeważnie pochodzące z przełom XIX i XX wieku - okresu największej prosperity miasta.

Secesja rozwijała się w sztuce lat 90. XIX w. i pierwszej dekady XX w. Dążeniem kierunku było oderwanie sie od akademickich i historyzujących tendencji sztuki XIX w. Swoje indywidualne oblicze nurt zawdzięcza bogatym, bajkowym formom, dekoracyjności, zamiłowaniu do asymetrii, wertykalizmu, płaszczyznowości, atektoniczności i skomplikowanych układów kompozycyjnych.

Przy obecnym placu Sikorskiego (dawniej zwanym Cesarskim) wzniesiono w pierwszych latach XX wieku imponujący rozmiarami gmach szkolny, przeznaczony dla Miejskiej Katolickiej Szkoły Realnej.

Zasłużona dla miasta Szkoła Muzyczna im. Fryderyka Chopina mieści się od 1945 roku w jednym z najstarszych gmachów szkolnych Bytomia, wybudowanym u zbiegu dzisiejszych ulic Moniuszki i Jagiellońskiej w latach 1867-70 dla Katolickiego Gimnazjum Klasycznego.

Wzniesiony w latach 1899 - 1903 staraniem powstałego w 1899 r. Towarzystwa Budowy Domu Koncertowego według projektu architekta Aleksandra Boehma z Berlina w stylu klasycystycznym. Budynek mieścił salę teatralną i koncertową.

Dzieje państwowej poczty sięgają w Bytomiu XVIII wieku. Dzisiejszy gmach pocztowy przy ulicy Piekarskiej, projektu K. Fischera, wzniesiono w 1908 roku.

Dzisiejszy gmach Sądu Rejonowego u zbiegu ulic Sądowej i Piekarskiej wzniesiono pod koniec XIX wieku (1894) na miejscu poprzedniego budynku sądowego jako siedzibę sądu powiatowego i krajowego.